03/06/2026
Gisteren was het er weer heel even: het zogenaamde imposter syndroom, het gevoel 'nu val ik door de mand'. Eén van mijn docenten kwam namelijk een massage ondergaan, niet om mij te toetsen, maar puur om weer een heerlijkeThaise Yogamassage te krijgen. En ondanks dat ik weet dat ik goed bezig ben en een goede massage therapeut ben, komt er dan ineens toch een soort van examen stress bij kijken, want ja, iemand die mij heeft opgeleid weet hoe het hoort en moet, dadelijk doe ik het misschien niet goed genoeg.
Ik wilde dus alle toeters en bellen qua geleerde technieken uit de kast trekken en zat daardoor veel in mijn hoofd. Tot ik al gauw de fijne feedback kreeg om meer de basis ontspannende, maar stevige yin aanrakingen te doen en minder de yang bewegingen uit de dynamic Thai. En als ik wat minder in mijn hoofd had gezeten en wat beter had gevoeld, dan had ik dit zelf eigenlijk ook kunnen bedenken, de bewijsdrang zat me eventjes in de weg. De massage werd er een meer terug naar de basis, minder 'hard' werken, meer het 'hart' volgen.
Less is toch echt vaak more. Ik hoef mij niet te bewijzen door alle geleerde fancy technieken in een massage te gooien, ik heb de kennis en kunde om een fantastisch goede massage te geven, zolang ik maar mijn gevoel, mijn handen (voeten, ellebogen 😉) en mijn hart volg en de massage goed afstem op degene op mijn mat.
