24/04/2026
අඳුරු කුටියේ ලියවුණු ප්රේමය...
නෙතූට පියවි සිහිය එනකොට ඇය හිටියේ හරිම අඳුරු, සීතල කාමරයක. බිමට දාලා තිබුණේ ඝන කාපට් එකක්. කාමරේ එකම එක ලාම්පුවක් විතරක් පත්තු වෙමින් තිබුණා. ඇගේ ඔළුව පැලෙන්න වගේ රිදුම් දුන්නා. තමන්ට මොකද වුණේ, තමන් මෙතනට ආවේ කොහොමද කියලා ඇයට කිසිම මතකයක් තිබුණේ නෑ.
එකපාරටම කාමරේ යකඩ දොර මහා සද්දයක් නගමින් ඇරුණා.
ඇතුළට ආවේ උස, හැඩිදැඩි පිරිමියෙක්. ඔහුගේ මුහුණ සම්පූර්ණයෙන්ම කලු පාට වෙස්මුහුණකින් වහලා තිබුණේ. ඇස් දෙක විතරක් ඒ අඳුර අස්සෙන් දිලිසුණා. නෙතූ බයටම කාමරේ මුල්ලකට ගුලි වුණා. ඇගේ මුළු ඇඟම ගැහෙන්න ගත්තා.
"කවුද... කවුද ඔයා? ඇයි මාව මෙහෙට ගෙනාවේ? අනේ මට යන්න දෙන්න..." නෙතූ කෑගහලා ඇඬුවා.
වෙස්මුහුණ බැඳගත් ඒ ආගන්තුකයා කිසිම දෙයක් කිව්වේ නෑ. ඔහු අතේ තිබුණු කෑම පිඟාන මේසෙ උඩින් තියලා, ආපහු හැරිලා යන්න ගියා. යකඩ දොර වැහෙන සද්දෙත් එක්කම නෙතූට දැනුණේ තමන් පණපිටින් මිනීවළක වළලනු ලැබුවා වගේ භීතියක්.
දවස්, සති ගෙවිලා ගියා. නෙතූ හැමදාම ඇඬුවා.
"අනේ මාව අතාරින්න... මගේ මහත්තයා, කසුන් මාව හොයනවා ඇති. එයාට මං නැතුව ඉන්න බෑ. අනේ මාව එයා ගාවට යවන්න..." නෙතූ කකුල් දෙක අල්ලලා වඳිද්දී, අර ආගන්තුකයාගේ ඇස්වලින් කඳුළු බිංදුවක් වැටෙනවා නෙතූ එක දවසක් දැක්කා. ඇයට ඇති වුණේ පුදුමාකාර කුතුහලයක්. "මේ මෘගයා ඇයි අඬන්නේ?" ඇය තමන්ගෙන්ම අහගත්තා.
මාස කිහිපයක් ගත වුණා. නෙතූට එක දෙයක් තේරුණා. මේ පැහැරගන්නා ඇයට කිසිම කායික හිංසනයක් කළේ නෑ. ඔහු ඇයට සැලකුවේ හරියට පළිඟු බෝනික්කෙකුට සලකනවා වගේ.
දවසක් නෙතූට තද උණ ගැනුණා. ඒ දවස් තුනේම අර වෙස්මුහුණුකාරයා නිදාගත්තේ නෑ. ඔහු ඇඳ ළඟ පුටුවක් තියාගෙන, ඇගේ නළලට තෙත් රෙදි කඩක් තියමින්, ඇගේ අත් දෙක තදින් අල්ලගෙන හිටියා. කටහඬ වෙනස් කරන උපකරණයක් හරහා ඔහු පළමු වතාවට ඇයත් එක්ක කතා කළා.
"බය වෙන්න එපා... මම ඔයාට මුකුත් වෙන්න දෙන්නේ නෑ..." ඒ රළු, රොබෝ හඬක් වුණත්, ඒක ඇතුලේ තිබුණේ පුදුමාකාර ආදරයක්.
ටිකෙන් ටික නෙතූගේ හිතේ තිබුණු බය නැති වෙලා ගියා. ඔහු ඇය ආසම කරන පොත් ගෙනත් දුන්නා. ඇය ආසම කරන කෑම හැදුවා. දවසක් ඔහු කාමරේට ගෙනාවේ පියානෝවක්. නෙතූට පියානෝ ගහන්න පුළුවන් බව ඔහු කොහොමද දන්නේ කියන කුතුහලය ඇයට තිබුණත්, ඇය මාස ගාණකට පස්සේ පියානෝව වාදනය කළා. ඒ වාදනය අහගෙන අර වෙස්මුහුණුකාරයා දොර මුල්ලට වෙලා බිම වාඩි වෙලා අහන් හිටියා.
ඒ අඳුරු කාමරේ ඇතුලේ නෙතූගේ හිතේ අමුතුම සතුටක් දළුලන්න ගත්තා. තමන්ව හිර කරන් ඉන්න මේ අද්භූත මිනිසාගේ නිහඬ ආදරයට ඇය නොදැනුවත්වම වශී වුණා. තමන්ගේ මහත්තයාව මතක් වෙද්දී ලොකු කනගාටුවක් දැනුණත්, මේ වෙස්මුහුණ පිටිපස්සේ ඉන්න, තමන් වෙනුවෙන් නිදි මරන මේ ආගන්තුකයා ගැන ඇගේ හිතේ ගැඹුරු ප්රේමයක් හටගෙන තිබුණා.
"ඔයා කවුද කියලා මම දන්නේ නෑ... ඒත් මට දැන් ඔයා නැතුව ඉන්න බෑ..." දවසක් නෙතූ ඔහුගේ පපුවට තුරුළු වෙලා කියද්දී, ඔහු ඇගේ හිස අතගෑවේ මහත් ආදරයකින්.
එක්තරා උදෑසනක නෙතූ අවදි වෙනකොට, වෙනදා ලොක් කරලා තියෙන යකඩ දොර බාගෙට ඇරිලා තිබුණා.
ඇගේ පපුව ගැහෙන්න ගත්තා. ඇඳ අද්දර පොඩි ලියුමක් තිබුණා.
"දොර ඇරලා තියෙන්නේ. එළියට යන්න. ආපහු හැරිලා බලන්න එපා මගේ රත්තරන්..."
නෙතූට දැනුණේ මහා පාළුවක්. ඔහු තමන්ව අතහැරලද? ඇය හෙමීට යකඩ දොරෙන් එළියට ආවා. ඒක මහා ලොකු, පාළුවට ගිය පැරණි මන්දිරයක්. ඇය සාලයට එනකොට දැක්ක දසුනින් ඇගේ කකුල් පණ නැති වුණා.
සාලය මැද තිබුණු පුටුවක, අර වෙස්මුහුණුකාරයා වාඩි වී හිටියා. ඔහුගේ අත පහළට කඩා වැටිලා තිබුණු අතර, මේසය මත කුඩා වස කුප්පියක් හිස්වී තිබුණා. ඔහු මියගොස් ඇත!
"නෑ... නෑ... ඇයි ඔයා මේක කළේ??" නෙතූ කෑගහගෙන ගිහින් ඔහුගේ පපුව උඩට වැටුණා. වෙව්ලන දෑතින් ඇය ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණු කළු වෙස්මුහුණ ගැලෙව්වා.
ඒ මුහුණ දැක්ක ගමන් නෙතූගේ හුස්ම තත්පර ගාණකට නතර වුණා. ඇගේ උගුරෙන් මහා හීනි, වේදනාත්මක කෑගැසීමක් පිටවුණා.
ඒ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි. ඒ, ඇය පණ වගේ ආදරේ කරපු, ඇගේ සැමියා... කසුන්!
පිස්සියක් වගේ අඬන නෙතූගේ ඇහැ ගැටුණේ මේසෙ උඩ තිබුණු කසුන්ගේ දිනපොත. ඇය කඳුළු පිරුණු ඇස්වලින් ඒකේ අන්තිම පිටුව පෙරළුවා.
"මගේ පණ නෙතූ... ඔයා මේක කියවනකොට මම මේ ලෝකේ නෑ.
ඔයාට මතක නැති වුණාට, මීට අවුරුදු දෙකකට කලින් අපි ගිය කාර් එක හැප්පිලා ඔයාගේ ඔළුවට ලොකු ඩැමේජ් එකක් වුණා. ඒ අනතුරෙන් පස්සේ ඔයාගේ මොළයේ ස්නායු වෙනස් වෙලා, ඔයා සම්පූර්ණයෙන්ම දරුණු, ප්රචණ්ඩකාරී කෙනෙක් බවට පත් වුණා. ඔයා ඔයාටම තුවාල කරගත්තා, අනිත් අයට ගැහුවා. ඔයාට මාවවත් මතක තිබුණේ නෑ. වෛද්යවරු තීරණය කළා ඔයාව සදාකාලිකවම දැඩි ආරක්ෂිත මානසික රෝහලක යකඩ කූඩුවක හිර කරන්න. ඒක සනීප කරන්න බෑ කිව්වා.
මගේ රත්තරන් බිරිඳව ඒ වගේ නිරයකට යවන්න මට හිත දුන්නේ නෑ. මම ලෝකෙට හොරෙන් ඔයාව 'පැහැරගෙන' මේ රහස් කාමරේ හැදුවා. මම වෙස්මුහුණක් බැන්දේ, මගේ මූණ දකින දකින වාරයක් පාසා ඔයාට අර අනතුර මතක් වෙලා ඔයා දරුණු වෙන නිසයි.
මාස ගාණක් මම අඳුරේ ඉඳන් ඔයාට ආදරේ දුන්නා. මගේ ආදරේට පුළුවන් වුණා වෛද්ය විද්යාවට බැරි වුණු දේ කරන්න. ඔයාගේ ප්රචණ්ඩත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වෙලා, ඔයා ආයෙත් මගේ පරණ, අහිංසක නෙතූ වුණා. මම දැක්කා ඔයා මගේ මේ වෙස්මුහුණට ආදරේ කරනවා. ඒක මට මහා ලොකු සතුටක්.
එහෙනම් ඇයි මම අද මැරෙන්නේ?
මීට මාසෙකට කලින් මට දැනගන්න ලැබුණා මට රුධිර පිළිකාවක් තියෙනවා කියලා. මට ජීවත් වෙන්න තියෙන්නේ තව සති දෙකයි නෙතූ. මම මැරුණම ඔයා මේ කාමරේ බඩගින්නේ මැරෙනවා බලන්න මට බෑ. ඒ වගේම මම ජීවතුන් අතර හිටියොත්, ඔයාව හොරෙන් හිර කරන් හිටපු එකට මාව හිරේ යයි, ඔයාව ආයෙත් මානසික රෝහලට දායි.
ඒ නිසා මම යන්න තීරණය කළා. දොර ඇරලා තියෙන්නේ. දැන් ගිහින් පොලිසියට කියන්න නාඳුනන පිස්සෙක් ඔයාව පැහැරගත්තා, එයා වස බීලා මැරුණට පස්සේ ඔයා බේරිලා ආවා කියලා. එතකොට මුළු ලෝකෙම ඔයාට ආදරේ කරයි. ඔයා මානසික රෝගියෙක් නෙවෙයි, සමාජයේ අනුකම්පාව ලබන කෙනෙක් වෙයි.
මම මගේ මුළු ජීවිතේම දීලා ඔයාව සනීප කළේ, ඔයාට ලස්සනට ජීවත් වෙන්න. මට දුන්නු ඒ ආදරේ වෙනුවෙන්, අඬන්නේ නැතුව ජීවත් වෙන්න මගේ නෙතූ...
මීට, ඔයාගේ අඳුරේ හිටපු ආදරවන්තයා... කසුන්."
දිනපොත නෙතූගේ අතින් බිමට වැටුණා. මුළු ලෝකෙම කඩාගෙන තමන්ගේ ඔළුව උඩට වැටුණා වගේ මහා බරක් ඇයට දැනුණා.
ඇය කසුන්ගේ පණ නැති දේහය තදින් තුරුළු කරගත්තා. කවදාවත් නොලැබෙන ඒ උණුසුම හොයමින් ඇය කෑගහලා ඇඬුවා.
ඒ අඳුරු, හුදෙකලා මන්දිරය පුරා දෝංකාර දුන්නේ, ලෝකයේ බිහිවුණු ශ්රේෂ්ඨතම සහ වේදනාත්මකම ආදර කතාවේ අවසන් සුසුම් හඬයි.
