Your Story Teller

Your Story Teller Mga kwentong totoo, masakit, at tumatagos sa puso. � | Kwento ng Buhay, Pag-ibig, at Pagsisisi. A

“BAHAY KO ‘TO. PERO AKO ANG PARANG NAKIKITIRA.”Bago ko pa nakilala ang asawa ko, may bahay na ako.Pinundar ko ‘yon mula ...
04/02/2026

“BAHAY KO ‘TO. PERO AKO ANG PARANG NAKIKITIRA.”

Bago ko pa nakilala ang asawa ko, may bahay na ako.

Pinundar ko ‘yon mula sa sweldo ko. Isang maliit pero maayos na bahay. Sariling pintura, sariling tiles, sariling desisyon. Doon ako unang natutong maging proud sa sarili ko bilang dalaga.

Pagkatapos naming ikasal, doon kami tumira.

Masaya ako. Kasi hindi kami nakikitira. Walang makikialam. Walang magdidikta. Bahay namin ‘to.

Akala ko....

[Itutuloy sa comment section]

04/02/2026

“AKO ANG KABIT… PERO AKO ANG PINILI”

Alam kong may asawa siya nung nakilala ko.

At alam ko rin na mali.

Pero ang mas malakas noon kaysa konsensya ko, yung paraan niya kung paano niya ako kausapin—parang ako lang ang tao sa mundo. Parang ako lang ang nakakaintindi sa kanya.

“Matagal na kaming patay bilang mag-asawa,” sabi niya. “Para nalang kaming magkakilala sa iisang bahay.”

Paulit-ulit niya ‘yang sinasabi hanggang sa ako na mismo ang naniwala.

Hindi kami nagsimula sa landian. Nagsimula kami sa kwentuhan. Sa paghingi niya ng payo. Sa pag-iyak niya tungkol sa problema niya sa asawa niya.

Hanggang sa isang araw, napansin ko nalang na inaabangan ko na yung mga chat niya. Yung tawag niya tuwing gabi. Yung “kumain ka na ba?” na parang may lambing na.

Dun ko naramdaman na nahuhulog na ako.

At imbes na lumayo, mas lalo akong lumapit.

Isang gabi, nagmessage ang asawa niya sakin.

Mahabang chat. Puro mura. Puro galit.

“Malandi ka.”
“Alam mong may pamilya yung tao.”
“Wala kang hiya.”

Hindi ako sumagot.

Kasi sa totoo lang, alam kong may punto siya.

Pero mas pinili kong isipin yung mga sinabi niya sakin—

“Hindi na kami masaya.”
“Gusto ko nang umalis.”
“Hintayin mo lang ako.”

At naghintay ako.

Ilang buwan pa, iniwan niya yung asawa niya.

Lumipat siya sa apartment malapit sakin.

Pinili niya ako.

At dun ko naisip—baka mali ang simula, pero tama ang ending.

Akala ko panalo na ako.

Akala ko ako na yung pinili.

Sa unang mga buwan, masaya kami. Wala nang patago. Wala nang takot. Wala nang konsensya.

Hanggang sa napansin ko na tuwing gabi.....

[Itutuloy sa comment section]

“NAKIPAGHIWALAY AKO SA ASAWA KO PARA SA IBA… PERO HULI NA ANG LAHAT” Iniwan ko ang asawa ko dahil sa ibang lalaki.Hangga...
04/02/2026

“NAKIPAGHIWALAY AKO SA ASAWA KO PARA SA IBA… PERO HULI NA ANG LAHAT”

Iniwan ko ang asawa ko dahil sa ibang lalaki.

Hanggang ngayon, hindi ko alam kung paano ko nagawang bitawan ang apat na taon na pagsasama namin kapalit ng ilang buwang kilig.

Si Carlo, ang asawa ko, tahimik. Provider. Responsable. Hindi palasagot, hindi palaimik, hindi rin palaaway. Pero habang tumatagal, pakiramdam ko hindi na ako asawa—parang kasama nalang sa bahay. Parang multo na dumadaan sa harap niya araw-araw pero hindi napapansin.

Tuwing gabi, tulog na siya pag-uwi ko. Tuwing umaga, wala na siya bago pa ako magising.

Dumating si Mark sa opisina.

Maingay. Palangiti. Mapagkwento. Yung tipo na kapag kausap ka, pakiramdam mo ikaw lang ang tao sa mundo. Sa kanya ko ulit naramdaman yung matagal ko nang hinahanap—yung pakiramdam na nakikita ako.

Nagsimula sa sabay na lunch. Hanggang sa naging daily chats. Hanggang sa naging late-night calls.

“Alam mo, hindi ka dapat tinatrato ng ganun,” sabi niya minsan.

At dun ako unang naiyak sa harap ng ibang lalaki.

Hindi niya ako hinawakan. Hindi niya ako hinalikan. Pero dun pa lang, alam kong may mali na.

At pinili kong ituloy.

Isang gabi, umuwi ako at nadatnan ko si Carlo sa kusina, tahimik na naghahapunan mag-isa. Hindi man lang siya nagtanong kung kumain na ako.

Dun ko sinabi.

“Pagod na ako.”

Wala siyang sinabi.

“Parang hindi na tayo mag-asawa.”

Tahimik pa rin.

“May iba na ako.”

Dun lang siya tumingin sakin.

Walang galit. Walang sigaw. Walang tanong.

Isang mahinang, “Sige.”

Yun lang.

Walang eksena. Walang drama. Walang pilitan.

At dun ko unang naisip—ang dali niya akong pakawalan.

Kinabukasan, lumipat ako sa condo ni Mark.

Unang buwan, para kaming nasa pelikula. Luto siya nang luto para sakin. Hinahatid ako sa trabaho. Pinapakinggan ako. Laging may yakap. Laging may “I’m here.”

Pakiramdam ko tama ang desisyon ko.

Sa ikalawang buwan, napansin ko na may mga tawag siyang hindi sinasagot sa harap ko. May mga oras na bigla siyang nagmamadali umalis. May mga gabing uuwi siyang amoy pabango na hindi akin.

Pag tinatanong ko, lagi niyang sagot, “Work lang, babe. Trust me.”

At nagtiwala ako.

Dahil kailangan kong maniwala na tama ang ginawa ko.

Hanggang isang hapon, may kumatok sa pinto ng condo.

Akala ko delivery.

Pagbukas ko...

[Itutuloy sa comment section]

Address

Lipa City
Lipa City
4217

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Your Story Teller posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category